Ik heb een schuur ingericht met een bureau en bed

Gepubliceerd op: 2 mei 2020 14:26

De weken verstrijken. We raken allemaal wat meer gewend aan het leven in en om het huis. En aan de stilte om ons heen. De maand april is voorbij. Vandaag spreken we Frank Willem Hogervorst (54) uit Klarenbeek. Met hem volgt een gesprek over het leven en werken in deze ‘coronatijd’.

Kun je iets meer vertellen over je thuissituatie?

‘Met mijn vrouw en twee kinderen woonden we hier in Klarenbeek, maar mijn dochter is deze week naar Utrecht verhuisd. Zij is 20 jaar en gaat op kamers. Dus we zijn nu met z’n drieën thuis. Mijn zoon ging naar school, hij doet eindexamen en is nu dus eigenlijk klaar. Mijn vrouw is fotograaf en was veel op pad, maar dat kan ook even niet. Thuis was het heel rustig voor mij met onze twee honden. Nu is iedereen thuis. Je zit in één keer op elkaars lip. Dat is voor mij extra moeilijk.’

Waarom is deze coronaperiode voor jou lastiger?

‘Met hersenletsel is dat extra lastig. Dan heb je behoefte aan zo min mogelijk prikkels en verstoringen. Rust en regelmaat zijn dan heel belangrijk. Voor iedereen is deze coronaperiode lastig, maar voor mij levert deze situatie extra stress op. Dat geeft weer onrust in mijn hoofd. Dan gaan mijn hersenen extra hard aan het werk om alles te verwerken. Dat levert nog meer onrust en stress op. Maar goed, ons thema thuis is: ‘Geluk bij een ongeluk’. Wij hebben de ongelofelijke mazzel dat we een voormalige boerderij hebben met een hele grote tuin met een paar schuren. Dus heb ik nu een schuur ingericht als kamer. Daar staan een bureau en een bed in. Zodat ik iedere middag even kan rusten en een plek heb om me terug te trekken.’

Hoe combineer je op dit moment je werk met je privéleven?

‘Ik heb vijf en een half jaar geleden hersenletsel, ook wel NAH (Niet aangeboren hersenletsel), opgelopen door een motorongeluk. De eerste twee jaar waren heel moeilijk. Dan ben je alleen maar aan het overleven en vechten om weer te worden zoals je was. Dat lukt dus niet. Dan is de enige mogelijkheid om te accepteren dat het nooit meer wordt zoals het was. En het gaat ook niet meer zo worden zoals je het zou willen. Je moet je toekomstperspectief aanpassen. Je kunt pas weer vooruit gaan kijken als je hebt geaccepteerd dat je leven is veranderd. Daar heb ik een boekje over uitgebracht: ‘NAHgenoeg niets te zien.’ Dat heeft heel veel deuren voor mij geopend, waardoor ik nu tien uur per week werkzaam ben als casemanager voor het ministerie van VWS op het project ‘casemanagement hersenletsel’.

En wat houdt dat in?

Dat is een driejarig praktijkonderzoeksproject, waarbij de Universiteit van Maastricht en Windesheim Hogeschool samenwerken. In dit onderzoek staat centraal in hoeverre het eerder en beter aanbieden van zorg en begeleiding bij hersenletsel leidt tot betere eindresultaten, tegen lagere kosten. Je moet je voorstellen dat als je hersenletsel krijgt, dan word je in een donker oerwoud gedropt. Een casemanager kan dan je nachtkijker zijn en licht schijnen op wat wel en niet mogelijk is. Er gaat vaak veel mis bij mensen met NAH. Zo'n 70% van de relaties loopt stuk. Als er nog wel een partner is, staat die relatie nu met alle maatregelen extra onder druk. Veel mensen die normaal naar de dagbesteding gaan, die zitten nu thuis. Vaak samen met hun partner. Daar zien we nu veel schrijnend mislopen. Dat is vreselijk om te zien. Ik heb de mazzel dat ik van mijn nadeel een voordeel heb kunnen maken, dat ik nu mijn geld verdien door andere mensen te helpen. Als iemand zwaar gefrustreerd is, dan helpt het als ik het gesprek voer, omdat we elkaar sneller begrijpen.’

Kun je na corona vergelijkbaar letsel houden?

‘Bij mensen met corona zie je inderdaad hetzelfde gebeuren. Naast de longschade en de psychische schade is er kans op hersenletsel. Dat geldt voor mensen die ernstige ademnood gehad hebben en op de Intensive Care (IC) lang aan de beademing gelegen hebben. Dat kan zich uiten door moeite met prikkelverwerking en heel erg vermoeid zijn. Normaal gesproken gebruiken je hersenen 20% van je energie, maar kapotte hersenen gebruiken al je energie. Je kunt je voorstellen hoe ik me de hele dag voel. Alsof ik totaal gesloopt ben. Nu, na vijf jaar, kan ik zeggen dat het wel beter is geworden. Door heel zorgvuldig te leven - als een 80-jarige -, juist ook als het goed gaat. Door veel rust te nemen en niet naar feestjes te gaan heb ik een nieuwe balans gevonden. Dat zullen veel ex-coronapatiënten ook moeten leren.’

Waar heb jij de meeste steun aan?

‘Tijdens deze coronaperiode ben ik nog meer structuur gaan aanbrengen in mijn week. Het is voor mij drukker geworden. Ik heb er meer werk bijgekregen. Dat houdt in dat ik op dit moment meer cliënten regelmatig spreek. En daarvoor moet ik meer structuur aanbrengen in mijn dag. Doe ik dat niet dan ben ik er in mijn hoofd de hele week mee bezig. Dus inkaderen van werk en ontspanning. Beeldbellen doe je in mijn situatie één keer en nooit weer, want met beeldbellen ben je met veel teveel dingen tegelijk bezig. Gewoon bellen is al lastig genoeg voor mensen met hersenletsel. Iedereen merkt nu wel hoe intensief online overleggen is.’

Wat neem je mee, na deze coronacrisis?

‘Wat ik hoop, is dat er meer begrip komt voor het thema overprikkeling en eenzaamheid. Een van de ergste gevolgen van hersenletsel is dat je sociale leven eigenlijk tot stilstand komt en kapot gaat. Dat doet heel veel met een mens. Als daar meer begrip voor komt, dan zijn mensen met hersenletsel daar erg bij geholpen.’

Wil je meer weten over Frank Willem Hogervorst of hersenletsel, kijk dan op: www.nahgenoeg.nl

Wat is jouw verhaal? Geef je op voor de Ochtendpost

Vind je het ook leuk om jouw verhaal te delen? Stuur dan even een e-mail naar: communicatie@bibliotheekbrummenvoorst.nl . Wij nemen dan zo snel mogelijk contact met je op.